What's A Woman
dla telefonu Sony Ericsson
Kod: PT2473474NUV
Aby otrzymać polifoniczne dzwonki What's A Woman - Vaya Con Dios wyślij sms o treści PT2473474NUV pod numer 7428
Aby wysłać do znajomego: Wyślij sms o treści +48xxxxxxxxx:PT2473474NUV na numer 7428
Cena SMSa wynosi 4 pln (4.88 pln z VAT).
Usługa polifoniczne dzwonki dostępna na telefony Sony Ericsson: Z800i, Z710i, Z610i, Z600i, Z558i, Z550i, Z530i, Z525i, Z520i, Z500i, Z310, Z200, Z1010i, W950i, W910i, W900i, W880i, W850i, W830i, W810i, W800i, W710i, W700i, W660i, W610i, W600i, W580i, W550i, W300i, W200i, V800i, V630, V600i, T650i, T637, T630, T628, T620, T618, T616, T610, T310, T306, T300, T290i, T230, S710i, S700i, S500i, P990i, P910i, P900, P800, P1i, M600i, K850i, K810, K800i, K790i, K770i, K750i, K700i, K610i, K608i, K600i, K550i, K530i, K510i, K508i, K506i, K500i, K320i, K310i, K300i, J300i, J230i, J220i, J210i, J200i, F500i, D750i,
Powered by Wapster.pl Reklamacje: wapster@wapster.pl | Aby skorzystać z tej usługi musisz mieć skonfigurowany telefon do połączeń z WAP.
Wierszyk...
jakby wewnętrznym płomieniem zatlonych kruszców, czerwienią się jak żelazo w ogniu, złocą jak prastare bizantyjskie Madonny, aż zalane fioletem coraz zimniejszym - poczynają stawać się bure jak opadłe jesienne liście, zmyte nawałnicą i szrężogą. I nagle przybierają bladość zamarzniętej twarzy - siną z białymi wypiekami. W powietrzu muzykowie nieba święcą gody, topnieje różowa ambrozja, zanurza się listkami rozkoszy w ciemne wzruszone fale jeziora - i ono poczyna się iskrzyć miriadą fioletowych ametystów. Gór wierzchołki próbują się z martwych ożywiać, lecz już niezdrowym ceglastym rumieńcem - popękane rozpadliny, skurczone i sczerniałe od niewymownej męki - zapadają w szklistą i mroczną u stóp ich zadumę jezior. Niebo się srebrzy jak całun. Chwila to najskromniejsza w zmierzchu olbrzymów. Fale obłąkane - uwiedzione ostatnim pocałunkiem umarłego boga - dźwignęły z dna czaRny, aksamitny kir - i, zarzuciwszy się nim, niby naga kochanka żałobną opończą katafalku - poczynają szlochać - miękkim pieszczotliwie tulącym się ciałem pluskają o głuche nieubłagane fatum uwięzgłych brył. I wtedy, w jęku fal, które się stają groźne i złe, jak Meduzy, w srebrnych dzwoneczkach siklaw, które służą do Wieczornej Mszy - odbija się jeszcze ton trzeci od tych granitowych świątyń, dźwignionych przed wiecznością na opór błędnym topielom polarnego oceanu - ton najgłębszy rwących się nieziemnych strun. Na sczerniałej piramidzie zatopionej w mroku jeziora, granią wspartej o gwiazdy - wśród ciemnych posępnych cmentarzysk i białych śmiertelnych pól - wstępuje Widmo. Zorały je lawiny, tocząc się po niedostępnych wirchach, przepastnych krzesanicach, boleścią popękanych żlebach - i turni, szarej, ogromnej jak pustynia. W mroku, świecąc życiem upiornym, rozmachem genialnej fantazji szaleńca, zdaje się iść: z piersią wzniesioną, ciało wysmukłe gibkie wytężywszy naprzód, jakby Młoda Pieśń szła niesiona wewnętrznym huraganem, - cudowne łono dziewicze wystąpiło naprzód, zapładniane przez Mrok, do którego się zbliża ruchem nóg gwałtownym, złowieszczym, nieprzepartym - jak Furia idąca tak idzie on Duch tułaczy przez groby, otchłanie i własną bezmoc. A w oddali szumią ciasne bory, straszną nieprzejednaną hamującą się nienawiścią, jakby protestem głuchym życia przygniecionego żałobnym wiekiem Oślepłej Harpii. --